وشز
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
وشز. [ وَ ] (ع ص، اِ) شتر توانا بر سیر. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (اقرب الموارد). ◄ جای بلند. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ◄ آنکه بر وی تکیه کنند و به وی پناه گیرند. (اقرب الموارد) (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ◄ (اِمص، اِ) سختی . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ◄ سختی زندگانی . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). ◄ سرعت و شتاب . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). عجله . (اقرب الموارد). ج، اوشاز. یقال : اصابتهم اوشازالامور؛ ای شدائدها. (اقرب الموارد) (منتهی الارب ).