وصد
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
وصد. [ وُ ص ُ ] (ع اِ)ج ِ وصید، به معنی آستان و پیشگاه سرای . (آنندراج ) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). رجوع به وصید شود.
وصد. [ وَ ص َ ] (ع مص ) بافتن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).
وصد. [ وَ ] (ع مص ) پاییدن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). پاییدن در جایی و اقامت کردن در آن . (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). ◄ ثابت ماندن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). ◄ بافتن . (از اقرب الموارد). رجوع به وَصَد شود.