وصیفت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
وصیفت . [ وَ ف َ ] (ع ص، اِ) وصیفة. مؤنث وصیف، به معنی خدمتگار : ملکزاده را بیاورد و بر تخت نشاند و وصیفتان و غلامان صف زده بودند. (ترجمه ٔ تاریخ طبری بلعمی ). تا چندروز دیگر از آن هر وصیفتی بر خویشتن به کار برد درّ شاهوار. فرخی . نشان جلاجل و خلخال دارد و عجب است وصیفتان را باشد جلاجل و خلخال . فرخی . و رجوع به وصیفة شود.