وقیح

وقیح . [ وَ ] (ع ص ) (رجل ...الوجه ) سخت روی یا کم شرم . (المنجد) (اقرب الموارد). بی شرم . (غیاث اللغات ) (آنندراج ). شوخ روی . (تاج المصادر بیهقی ) : هست چون قمری طناز و وقیح هست چون طوطی غماز و نمیم . خاقانی (دیوان چ عبدالرسولی ص ٦٥٨). آن خدایی که تو را بدبخت کرد روی زشتت را وقیح و سخت کرد. مولوی . گر فسونی یاد داری از مسیح کو لب و دندان عیسی ای وقیح . مولوی .