ولولة

(وَ وَ لِ) [ ع. ولولة ]<BR>۱- (اِ.) جوش و خروش، شور و غوغا.<BR>۲- (مص ل.)بانگ و فریاد کردن.<br>

(وَ وَ لِ) [ ع. ولوله ] ۱- (اِ.) جوش و خروش، شور و غوغا. ۲- (مص ل.)بانگ و فریاد کردن.

ولولة. [ وَل ْ وَ ل َ ] (ع مص ) بانگ کردن کمان . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). ◄ بانگ و فریاد کردن زن . (منتهی الارب ). بانگ و فریاد کردن زن به ویل . (اقرب الموارد). واویلا گفتن . (غیاث اللغات ) (برهان ).

ولوله . [ وَل ْ وَ ل َ / وِل ْ وِ ل ِ ] (از ع، اِ) جوش و خروش . (غیاث اللغات ). شور و آشوب و غوغا. (برهان ) (غیاث اللغات ). بانگ و فریاد. (غیاث اللغات ) (صراح اللغة) : خوشا نبیدغارجی با دوستان یکدله گیتی به آرام اندرون مجلس به بانگ و ولوله . شاکر بخاری . دست از او درکش چو مردان پیش از آنک درکشدْت او زیر شر و ولوله . ناصرخسرو. فکنده زلزله ای سخت بر مسام زمین نهاده ولوله ای صعب بر سر کهسار. مسعودسعد. ولوله در شهر نیست جز شکن زلف یار فتنه در آفاق نیست جز خم ابروی دوست . سعدی . در پارس که تا بوده ست از ولوله آسوده ست بیم است که برخیزد از حسن تو غوغایی . سعدی . گفتن بسیار نه از نغزی است ولوله ٔ طبل ز بی مغزی است . جامی . - ولوله افتادن ؛ شور و غوغا به پا شدن . - ولوله انداختن ؛ شور و غوغا به پا کردن : نه باغ ماند و نه بستان که سرو قامت تو برست و ولوله در باغ و بوستان انداخت . سعدی . بیا و کشتی ما در شط شراب انداز خروش و ولوله در جان شیخ و شاب انداز. حافظ. - ◄ آشوب به پا کردن .

غوغا، جنجال، آشوب