ونک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ونک . [ وَ ] (ع مص ) جای گرفتن در میان قوم . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد).
ونک . [ وَ ن َ ] (اِخ ) دهی است از دهستان چناررود بخش آخوره ٔ شهرستان فریدن اصفهان . سکنه ٔ آن ٢٢٥ تن است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ١٠).
ونک . [ وَ ن َ ] (اِخ ) قصبه ٔ بخش سمیرم بالا از شهرستان شهرضای اصفهان . سکنه ٔآن ٣٠٠٠ تن است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ١٠).