پادشانشان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پادشانشان . [ دْ / دِ ن ِ ] (نف مرکب ) پادشاه نشاننده . نشاننده ٔ شاه . آنکه کسی را به پادشاهی رساند : هم در بهار عمر بود پادشانشان هم در بهار خویش بود پادشاسیر. انوری . آن پادشانشان که ز تمکین کلک اوست هر پادشا که بر سر ملکی ممکّن است . انوری . و رجوع به پادشه نشان و پادشاه نشان شود.