پاشمقجی زاده
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پاشمقجی زاده . [ م َ دَ / دِ ] (اِخ ) (سیدعبداﷲ افندی ...) پسر شیخ الاسلام سیدعلی افندی . او در عصر سلطان محمود اول، سلطان عثمانی، مقام شیخ الاسلامی داشت .مولد وی بسال ١٠٩١ هَ . ق . در استامبول . و به نوبت قاضی ینی شهر و نقیب الاشراف آناطولی و قاضی عسکر رومیلی شد و سپس به سبب کبر و نخوت و حرکات نامناسب از آن مقام معزول گشت و بزیارت خانه خدا فرستاده شد و بعداز مراجعت او را به اقامت قونیه فرستادند و در آنجااقامت گزید و در ١١٤٥ هَ . ق . مسموماً وفات یافت .
پاشمقجی زاده . [ م َ دَ / دِ ] (اِخ ) (سیدعلی افندی ...) او در عصر سلطان احمد سیم دو بار منصب شیخ الاسلامی داشت . وی پسر محمد پاشمقجی زاده قاضی اسکدار است . در ١٠٩٨ هَ . ق . قضاوت قدس شریف داشت و در ١١٠١ قاضی ادرنه بود و در همان سال سمت نقیب الاشرافی باو دادند و در ١١١٨ از مقام مشیخت معزول شد و در ١١٢٢ کرّت دیگر او را باستانبول خوانده و مسند شیخ الاسلامی بدو تفویض کردند او در ١١٢٤ هَ . ق . وفات یافت . مدفن وی در بیرون دروازه ٔ ادرنه است .