پاغند
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(غُ) نک پاغنده.<br>
فرهنگ فارسی معین
(غُ) نک پاغنده.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پاغند. [ غ ُ ] (اِ مرکب ) پنبه ٔ زده باشد که بریسند یعنی محلوج . (فرهنگ اسدی ). پاغُنده . کلوچ . گلوله پنبه ٔ حلاجی کرده . (جهانگیری ) (برهان ). و رجوع به پاغنده شود.