پاچه

(چِ) (اِمصغ.)<BR>۱- ساق پا.<BR>۲- از زانو تا سر سم پای گوسفند و گاو.<BR>۳- خوراکی که از دست و پای گوسفند درست کنند.<BR>۴- یکی از دو لنگة شلوار.<BR>۵- لبة پایینی شلوار. ؛ ~ کسی را گرفتن بی جهت کسی را آزار دادن.<br>

(چِ) (اِمصغ.) ۱- ساق پا. ۲- از زانو تا سر سم پای گوسفند و گاو. ۳- خوراکی که از دست و پای گوسفند درست کنند. ۴- یکی از دو لنگه شلوار. ۵- لبه پایینی شلوار. ؛ ~ کسی را گرفتن بی جهت کسی را آزار دادن.

پاچه . [ چ َ / چ ِ ] (اِ مصغر) (از: پا، رِجل + چه، ادات تصغیر) پای از زانو تا بسرپنجه . کُراع . پایچه . (مهذب الاسماء). ◄ پای خرد : زهر دارد در درون در پاچه مار گرچه دارد از برون نقش و نگار. شیخ بهائی (نان و حلوا چ سنگی ص ١٧) ◄ قسمت سفلای پای گوسفند و گاو که از زانو شروع و بسر سُم ختم شود. ساق گوسفند و گاو و مانند آن . ساق : ساق البقر؛ پاچه ٔ گاو. (ریاض الادویة) : بسان پاچه ٔ گاوی که از موی برون آرد ورا شاگرد رَوّاس . سوزنی . ◄ طعامی که از پاچه ٔ گوسفند سازند : بامدادان چو ترید کدک و پاچه زنند میبرند از پی آن کله و کیپا در کار. بسحاق اطعمه . روغنی کز پاچه گرد آورد پیر کله پز کفچه کفچه بر ترید شیردان خواهم فشاند. بسحاق اطعمه . ◄ یکی از دو پای شلوار : از پاچه ٔازار من امروز خلق را بوی وزارت آید و هستم بزرگوار. سوزنی . چو نشناسند پا را زآستین هم رموز پاچه ٔ تنبان چه دانند. نظام قاری (دیوان البسه ). ◄ لبه ٔ تحتانی شلوار. ♦ پاچه ٔ کسی را گرفتن ؛ گزیدن سگ و جز آن پاچه ٔ کسی را. بی مقدمه و آگاهی کسی را مورد عتاب یا آزار قرار دادن . ترکیب ها: ♦ پاچه گیر . پاچه ورمالیده . دست پاچه . کوتاه پاچه . رجوع به این ترکیب ها شود.