پاک تن

پاک تن . [ ت َ ] (ص مرکب ) پاکیزه تن . پاک بدن . ◄ پارسا. عفیف . مقابل . پاکجامه . ناپاکتن : چنان پاک تن بود و روشن روان که بودی بر او آشکارا نهان . دقیقی . چو نستور گردنکش پاک تن چو نوش آذر آن پهلو رزم زن . دقیقی . که او هست رویین تن و رزم زن فرایزدی دارد آن پاک تن . فردوسی . زن پاکتن را به آلودگی برد نام و یازد به بیهودگی . فردوسی . یکی مجلس آراست [ کیخسرو ]با پیلتن رد و موبد و خسرو پاک تن فراوان سخن راند از افراسیاب ز درددل خویش وز رنج باب . فردوسی . ز من پاک تن دختر من بخواه بدارش به آرام در پیشگاه . فردوسی . چنین گفت کین پاکتن چهرزاد ز گیتی فراوان نبوده ست شاد. فردوسی . تو تا زادی از مادر پاکتن سپر کرده پیشم تن خویشتن . فردوسی . همی گفت اگر نوذر پاک تن نکشتی پی و بیخ من بر چمن . فردوسی . سخن گوی و روشندل و پاک تن سزای ستودن بهر انجمن . فردوسی . ◄ نیکواندام . نیک اندام . نیکچهر : جوانی برآراست [ ابلیس ] از خویشتن سخنگوی و بینادل و پاک تن . فردوسی .

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی