پاک مغز

پاک مغز. [ م َ ] (ص مرکب ) پاکرای . پاک اندیشه . که مغز و اندیشه ٔ پاک و درست دارد. زیرک . تیزهوش . تیزویر : که مهبود بد نام آن پاک مغز روان و دلش پر ز گفتار نغز. فردوسی . ولیکن یکی داستانست نغز مگر بشنود مردم پاک مغز. فردوسی . پرستنده ٔ بیشه و گاو نغز چنین داد پاسخ بدان پاک مغز. فردوسی . چو بشنید زال این سخنهای نغز بدل گشت خرم گو پاک مغز. فردوسی . یکی باره ٔ گام زن خواست نغز بدان برنشست آن گو پاک مغز. فردوسی . ز بازارگانان یکی پاک مغز سخنگوی و اندر خور کار نغز. فردوسی . بفرمود تا درگری پاک مغز یکی تخته جست ازدر کارنغز. فردوسی . بموبد چنین گفت کای پاک مغز ترا کردم این لقمه ٔ خوب و نغز. فردوسی . که فردوسی طوسی پاک مغز بداده ست داد سخنهای نغز. اسدی .