پاکدست

پاکدست . [ دَ ] (ص مرکب )درستکار. با صحّت عمل . مقابل ناپاکدست : نبیره ٔ جهاندار هوشنگ هست همان راد و بینادل و پاکدست . فردوسی . گشاده زبان و دل و پاکدست پرستنده ٔ شاه و یزدان پرست . فردوسی . سر بسر دعویست مرد امر و معنی دار کو تیزبینی پاکدستی رهبری غمخوار کو. سنائی .