پاکیزه جان

پاکیزه جان . [ زَ / زِ ] (ص مرکب ) پاک جان . پاک درون . پاک باطن . دارای روح پاک . روشن بین : چنان پاک تن بود و پاکیزه جان که بودی بر او آشکارا نهان . دقیقی . ◄ (اِ مرکب ) جان ِ پاک .جان ِ پاکیزه : اگر زین پیش تن بودم کنون پاکیزه جان گشتم بمن شادی کند شادی که شادی را روان گشتم . فرخی .