پای کشان

پای کشان . [ ک َ / ک ِ ] (نف مرکب، ق مرکب ) در حال کشیدن پا. ♦ پای کشان آمدن یا رفتن ؛ رفتن با تأنی و بطؤ چنانکه فالج زده ای : رجا گفت ...چون دانستم که کار محکم شد و بیعت تو کرده آمد از پس مرگ سلیمان گفتم برخیزید و پیش امیرالمؤمنین شویدکه او بمرد و عهدنامه بازکردم و بر ایشان خواندم و چون به نام عمربن عبدالعزیز رسیدم هشام بن عبدالملک بانگ کرد و گفت ما او را هرگز بیعت نکنیم گفتم واﷲ که اگر بیعت نکنی سرت بردارم هشام بیامد پای کشان و بیعت کرد. (تاریخ طبری ترجمه ٔ بلعمی ). مرکب جود تیزدست کند در هزیمت نیاز پای کشد. مسعودسعد. آنکه غفلت بر احوال وی غالب ... مدهوش و پای کشان میرفت . (کلیله و دمنه ٔ بهرامشاهی ). احمد خوارزمی گفت مرا از هیبت او قوت از اعضا برفت و برخاستم پای کشان از بارگاه او بیرون آمدم و به استشعار و خوفی هرچه تمامتر خود را بوثاق انداختم . (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ). مری ؛ پای کشان رفتن ... (منتهی الارب ).