پده

پده . [ پ ِ دَ ] (اِخ ) محلی بین بندرعباس و کرمان . رجوع به پی آب و پی جو شود.

پده . [ پ َ دَ ] (اِ) درختی است بی بر. غرب . بید صحرائی . بده . درختی است سخت (؟) و هیچ بار نیاورد. (صحاح الفرس ). درختی است که هیزم را شاید. درختی است که هیزم را شاید نه سخت نه نرم . (فرهنگ اسدی نسخه ٔ نخجوانی ) : این پنج درختند که می نارد بار بید و پده و سرو و سفیدار و چنار. از مهر او ندارم بی خنده کام و لب تا سرو سبز باشد و بر ناورد پده . رودکی . آتش هجرانت را هیزم منم و آتش دیگرت را هیزم پده . رودکی (از صحاح الفرس ). همه چوب گز بود و چوب پده جهان چون سیه دیگ تاری شده . فردوسی . سهم تو اوفکند به پیکان بید برگ بر پیکر معاند تولرزه چون پده . نزاری . و بدین معنی به ضم و کسر اول [ پ ُ دَ یا پ ِ دَ ] نیز در بعض نسخ آمده است .

پده . [ پ ُ دَ / دِ ] (اِ) رکوی سوخته .آتش گیره . چوب پوسیده که به زیر سنگ چخماق نهند تا آتش در آن افتد. خف . پود. پدپود. وزک . آتشگیره . حراقه . سوخته ای باشد که آتش در آن زنند. (اوبهی ). پوک . پوده . پوزه . قو. قاو. و رجوع به پوده شود : عطات باد چو باران دل موافق خوید نهیبت آتش وجان مخالفان پده باد. شهید بلخی . و برهان بدین معنی به فتح اول نیز آورده است .