پراندوه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پراندوه . [ پ ُ اَ ه ْ ] (ص مرکب ) سخت غمگین . سخت غمناک . محزون . پرانده . اسیف : بشد گیو با دل پراندوه و درد دودیده پر از آب و رخ لاجورد. فردوسی . بزرگان ایران پراندوه و درد رخان زرد و لبها شده لاجورد. فردوسی .