پرخروش

پرخروش . [ پ ُ خ ُ ] (ص مرکب ) پرغوغا. پرآواز : جهان گشت ز آواز او پرخروش برانگیخت گرد و برآورد جوش . فردوسی . همی کوه پرناله و پرخروش همی سنگ خارا برآمد بجوش . فردوسی . زمین پرخروش و هوا پر ز جوش همی کر شدی مردم تیزهوش . فردوسی . همه سیستان زو شود پرخروش وزو شهر ایران برآید بجوش . فردوسی . ورا کشته دیدند و افکنده خوار سکوبای رومی سرش برکنار همه رزمگه گشت زو پرخروش دل رام برزین پر از درد و جوش . فردوسی . به ایران زن و مرد ازو پرخروش ز بس کشتن و غارت و جنگ و جوش . فردوسی .