پرخواب

پرخواب . [ پ ُ خوا / خا ] (ص مرکب ) نَوّام . ضُجعه .جُثمه . آنکه بسیار خسبد. مقابل کم خواب : یافه کم گوی ای سنائی مدح او کز روی عقل هیچ پرخوابی نجسته ست از طبیبان کوکنار. سنائی . ◄ خواب آلوده (صفتی چشم را) : دو جادوش پرخواب و پرآب روی پر از لاله رخسار و چون مشک موی . فردوسی . بگشا بشیوه نرگس پرخواب مست را وز رشک چشم نرگس رعنا بخواب کن . حافظ. ◄ در جامه، که خَمَل بسیار دارد. مقابل کم خواب .