پرستشگری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پرستشگری . [ پ َ رَ ت ِ گ َ ] (حامص مرکب ) عبادت . حالت و چگونگی و عمل پرستشگر : هرچه بدهر آدمی است و پری نیست مگر بهر پرستشگری . ای به بطالت چو فرومایگان چند خوری نعمت حق رایگان . ؟ ◄ خدمت : پرستشگری راببسته میان بنزدیک آن تخت شاه جهان . شمسی (یوسف و زلیخا).
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی