پرغم

پرغم . [ پ ُ غ َ ] (ص مرکب ) پرغصه . پراندوه . سخت اندوهگین . بسیار غمگین : مرا آرزو چهره ٔ رستم است ز نادیدنش جان من پرغم است . فردوسی . بدان ماه گفت از کجا خاستی که پرغم دلم را بیاراستی . فردوسی . چو بشنیدخسرو ز کوت این سخن دلش گشت پرغم ز رزم کهن . فردوسی .