پرفریب

پرفریب . [ پ ُ ف َ / ف ِ ] (ص مرکب ) پرعشوه . سخت مکار. سخت حیله گر : بدو گفت کای ریمن پرفریب مگر زین فرازی ببینی نشیب . فردوسی . بدانگه که گرسیوز پرفریب گران کرد بر زین دوال رکیب . فردوسی . بخسرو چنین گفت کای پرفریب بپیش فراز تو آمد نشیب . فردوسی . چنین است کردار این پرفریب چه مایه فراز است و چندین نشیب . فردوسی . بدان ای جهاندیده ٔ پرفریب بهر کار دیده فراز و نشیب . فردوسی .