پرندک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پرندک . [ پ َ رَ دَ ] (اِ) پشته و کوه کوچک را گویند که در میان صحرا واقع شده باشد. (برهان ). پشته و کوه کوچک بود که در میان دشت باشد. (جهانگیری ). پشته و تل میان دشت . (رشیدی ).
پرندک . [ پ َ رَ دَ ] (اِخ ) نام ایستگاه شماره ٔ ٦ راه آهن جنوب است که پیشتر رحیم آباد گفته میشد بمناسبت نزدیکترین قریه ٔ به آن پرندک نام نهاده شد. (فرهنگستان ). و آن در ٨٢٠٠٠ گزی طهران و میان رود شور و ناهید واقع است .