پروار
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(~.) (اِمر.) ۱- خانه تابستانی، خانه بادگیر. ۲- بالاخانه. ۳- آتشدان عودسوز. ۴- رف، طاقچه. ۵- تختههایی که سقف خانه را بدان پوشند. ۶- قلعه، حومه ؛ پربار و پرباره و پربال و پرباله و فربال و فرباله و برواره و فرواره نیز گویند.
(پَ) [ په. ] ۱- (ص.) فربه، چاق. ۲- (اِمر.) جایی که گوسفند یا گاو را نگاهدارند تا فربه شوند.