پرورنده
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پرورنده . [ پ َرْ وَرَ دَ / دِ ] (نف ) پروردگار. پرورش دهنده . پروراننده . مربی . رب ّ. تربیت کننده . مؤدِب . معلم : تو با آفرینش بسنده نه ای مشو تیز چون پرورنده نه ای . فردوسی . هر که از پرورنده رنج ندید در جهان جز غم و شکنج ندید. اوحدی . پسر را زجر و ملامت کرد که با پرورنده ٔ خود بیوفائی کردی . (گلستان ).