پروین اعتصامی | دیوان اشعار | قصاید | قصیده شماره ۲۴

ای شده شیفته گیتی و دورانش دهر دریاست، بیندیش ز طوفانش نفس دیویست فریبنده از او بگریز سر بتدبیر بپیچ از خط فرمانش حله دل نشود اطلس و دیبایش یاره جان نشود لل و مرجانش نامه دیو تباهیست همان بهتر که نه این نامه بخوانیم و نه عنوانش گفتگوهاست بهر کوی ز تاراجش داستانهاست بهر گوشه ز دستانش مخورای یار نه لوزینه ونه شهدش مخرای دوست نه کرباس ونه کتانش نه یکی حرف متینی است در اسنادش نه یکی سنگ درستی است بمیزانش رنگها کرده در این خم کف رنگینش خنده‌ها کرده بمردم لب خندانش خواندنی نیست نه تقویم و نه طومارش ماندنی نیست نه بنیاد و نه بنیانش شد سیه روزی نیکان شرف و جاهش شد پریشانی پاکان سرو سامانش گله نفس چو درنده پلنگانند بر حذر باش ازین گله و چوپانش علم، پیوند روان تو همی جوید تو همی پاره کنی رشته پیمانش از کمال و هنر جان، تو شوی کامل عیب و نقص تو شود پستی و نقصانش جهل چو شب‌پره و علم چو خورشید است نکند هیچ جز این نور، گریزانش نشود ناخن و دندان طمع کوته گر که هر لحظه نسائیم بسوهانش میزبانی نکند چرخ سیه کاسه منشین بیهده بر سفره الوانش حلقه صدق و صفا بر در دین میزن تا که در باز کند بهر تو دربانش دل اگر پرده شک را ندرد، هرگز نبود راه سوی درگه ایقانش کعبه‌مان عجب شد و لاشه در آن قربان وای و صد وای برین کعبه و قربانش گرگ ایام نفرسود بدین پیری هیچگه کند نشد پنجه و دندانش نیست جز خار و خسک هیچ درین گلشن شوره‌زاریست که نامند گلستانش چشم نیکی نتوان داشت از آن مردم که بود راه سوی مسکن شیطانش همه یغما گر و دزدند درین معبر کیست آنکو نگرفتند گریبانش راه دور است بسی ملک حقیقت را کوش کاز پای نیفتی به بیابانش آنکه اندر ظلمات فرو ماند چه نصیبی بود از چشمه حیوانش دامن عمر تو ایام همی سوزد مزن از آتش دل، دست بدامانش ره مخوفست، بپرهیز ازین خفتن ابر تیره است، بیندیش ز بارانش شیر خواری که سپردند بدین دایه شیر یک قطره نخوردست ز پستانش شخصی از بحر سعادت گهری آورد خفت از خستگی و داد بزاغانش چه همی هیمه برافروزی و نان بندی به تنوری که ندیدست کسی نانش خرلنگ تو ز بس بار کشیدن مرد چه بری رنج پی وصله پالانش گر که آبادی این دهکده میخواهی باید آباد کنی خانه دهقانش پر این مرغ سعادت تو چنان بستی که گرفتند و فکندند بزندانش تن بدخواه ز تو لقمه همی خواهد چه همی یاد دهی حکمت لقمانش پست اندیشه بزرگی نکند هرگز گر چه یک عمر دهی جای بزرگانش اگرت آرزوی کعبه بود در دل چه شکایت کنی از خار مغیلانش گر چه دشوار بود کار و برومندی همت و کارشناسی کند آسانش سزد ار پر کند از در و گهر دامن آنکه اندیشه نبودست ز عمانش گهری گر نرود خود بسوی دریا ببرد روشنی لؤلؤ رخشانش آنکه عمری پی آسایش تن کوشید کاش یک لحظه بدل بود غم جانش گوی علم و هنر اینجاست، ولی بیرنج دست هرگز نتوان برد بچوگانش وقت فرخنده درختی است، هنر میوه شب و روز و مه و سالند چو اغصانش روح را زیب تن سفله نیاراید رو بیارای به پیرایه عرفانش نشود کان حقیقت ز گهر خالی بروای دوست گهر میطلب از کانش بگشا قفل در باغ فضیلت را بخور از میوه شیرین فراوانش ریم وسواس بصابون حقایق شوی نبری فایده زین گازر و اشنانش جهل پای تو ببندد چو بیابد دست فرصتت هست، مده فرصت جولانش تنگ میدان شدن عقل ز سستی نیست ما ندادیم گه تجربه میدانش بره‌ها گرگ کند مکتب خودبینی گر بتدبیر نبندیم دبستانش نفس با هیچ جهاندیده نخواهد گفت راز سر بسته و رسم و ره پنهانش ره اهریمن از آن شد همه پیچ و خم تا نپرسند ز سر گشته حیرانش دهر هر تله نهد، بگذر و بگذارش چرخ هر تحفه دهد، منگر و مستانش تیره‌روزیست همه روز دل افروزش سنگریزه است همه لعل بدخشانش آهن عمر تو شمشیر نخواهد شد نبری تا بسوی کوره و سندانش معبد آنجا بگشودی که زر آنجا بود سجده کردی گه و بیگاه چو یزدانش پاسبانی نکند بنده چو ایمان را دیو زان بنده چه دزدد به جز ایمانش جز تو کس نیست درین داد و ستد مغبون دین گران بود، تو بفروختی ارزانش گرگ آسود، نجستیم چو آثارش درد افزود، نکردیم چو درمانش سالها عقل دکان داشت بکوی ما بهچ توشی نخریدیم ز دکانش خیره سر گر نپذیرفت ادب، بگذار تا که تادیب کند گردش دورانش طبع دون زان نشد آگه ز پشیمانی که چو بد کرد، نکردیم پشیمانش دل پریشان نبد آنروز که تنها بود کرد جمعیت نا اهل پریشانش شیر و روباه شکاری چو بدست آرند روبهش پوست برد، شیر خورد رانش کشور ایمن جان خانه دیوان شد کس ندانست چه آمد به سلیمانش نفس گه بیت نمیگفت و گهی چامه گر نمیخواند کسی دفتر و دیوانش روح عریان و تو هم درزی و هم نساج جامه کن زین دو هنر بر تن عریانش لشکر عقل پی فتح تو میکوشد چه همی کند کنی خنجر و پیکانش خرد از دام تو بگریخته، باز آرش هنر از نزد تو برخاسته، بنشانش کار را کارگر نیک دهد رونق چه کند کاهل نادان تن آسانش همه دود است کباب حسد و نخوت نخورد کس نه ز خام و نه ز بریانش سود دلال وجود تو خسارت شد تاجر وقت بگیرد ز تو تاوانش گنج هستی بستانند ز ما، پروین ما نبودیم، قضا بود نگهبانش