پرکینه

پرکینه .[ پ ُ ن َ / ن ِ ] (ص مرکب ) پرکین . حَقود : هم ایزد گشسپ و یلان سینه را بپرسید و گردان پرکینه را. فردوسی . وزین روی پرکینه دل سوفرای بکردار باد اندرآمد ز جای . فردوسی .

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی