پن گره
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پن گره .[ پ َ گ َ رَ / رِ ] (اِ) دیگ بزرگ و طشت و کاسه . (آنندراج ). ◄ نوعی بادزن است که بر گندم و غله زنند تا کاه از دانه جدا شود. از مجعولات شعوری است و همان را نیز صاحب آنندراج غلط ترجمه کرده است .
پنگره . [ پ َ رِ ] (اِخ ) آلکساندر گی . عالم فلکی فرانسوی، دارای مؤلفات معتبر در ذوات الاذناب . مولد، پاریس ١٧١١م . وفات ١٧٩٦.