پوزش گرفتن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پوزش گرفتن . [زِ گ ِ رِ ت َ ] (مص مرکب ) پوزش آغازیدن : ز گفتار او ماند اندر شگفت زمین را ببوسید و پوزش گرفت . فردوسی . و رجوع به پوزش شود.
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پوزش گرفتن . [زِ گ ِ رِ ت َ ] (مص مرکب ) پوزش آغازیدن : ز گفتار او ماند اندر شگفت زمین را ببوسید و پوزش گرفت . فردوسی . و رجوع به پوزش شود.