پوزه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پوزه . [ زَ / زِ ] (اِ) پیرامون و گرداگرد دهان . پوز. فرطوسه . فرطیسه . بتفوز. مجموع دهان و فکین حیوان . فوز. زفر. بدفوز. فریش . فش . فرنج . فوزه . تانول . (لغت نامه ٔ اسدی ) . کلفت . ◄ دهان بند. فنطیسة. فطیسة. ◄ تنه ٔ درخت . (برهان ). پوز. (برهان ). پوژه . (شعوری ). ساق درخت . تنه : پوزه ٔ درخت . ◄ ساق پای انسان . (مهذب الاسماء). پوژه . (شعوری ).
پوزه . [ زِ ] (اِخ ) ده کوچکی از دهستان ثلاث بخش کنگان شهرستان بوشهر، واقع در ٤٨ هزارگزی جنوب خاور کنگان . کنار راه اتومبیل رو کنگان به لنگه . دارای ٥٠ تن سکنه . (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٧).