پیادگان

پیادگان . [ دَ / دِ ] (اِ) ج ِ پیاده . مقابل سوارگان . خش . (منتهی الارب ). رجاله . بنوالعمل . (منتهی الارب ). شوکل . (منتهی الارب ) : پیادگان با سلاح سخت بسیار در پیش ایستاده . (تاریخ بیهقی ص ٣٧٦ چ ادیب ). بتن عزیز خویش پیش کار برفت با غلامان و پیادگان و تکبیر کردند. (تاریخ بیهقی ). تؤرور؛ پیادگان سلطان که بی وظیفه همراه لشکر باشند. عدی ؛ گروهی از مردم که پیشتر حمله کنند از پیادگان . (منتهی الارب ). ♦ پیادگان حاج ؛ متوکلین بر راه حجیج : پیادگان حاج بادیه بسر بردند و بتر شدند. (گلستان ). ♦ پیادگان عاج ؛ پیاده های شطرنج .