پیغمبری

پیغمبری . [ پ َ / پ ِ غ َ ب َ ] (حامص مرکب ) عمل پیغمبر. نبوت . نباوة. (منتهی الارب ). رسالت . پیغامبری . پیامبری . پیمبری : نشست اندرایران به پیغمبری بکاری چنان یافه و سرسری . دقیقی . یکی پیر پیش آمدش سرسری بایران بدعوی پیغمبری . دقیقی . بزابلستان شد به پیغمبری . که نفرین کند بر بت آزری . دقیقی . که نپسندد او را [زرتشت را] به پیغمبری . سر اندر نیارد بفرمانبری . دقیقی . ز چین نزد شاپور شد بارخواست به پیغمبری شاه را یارخواست . فردوسی . چنان دان که شاهی و پیغمبری دو گوهر بود در یک انگشتری . فردوسی . ببرد(محمد «ص ») از همه گوی پیغمبری که با او کسی را نبد برتری . اسدی . سر علمها علم دین ست کان مثل میوه ٔ باغ پیغمبری ست . ناصرخسرو. بلی این و آن هر دو نطق است لیکن نماند همی سحر پیغمبری را. ناصرخسرو. عدل کن زآنکه در ولایت دل در پیغمبری زند عادل . سنائی . سر ز هوا تافتن از سروری ست ترک هوا قوت پیغمبری ست . نظامی . شنیدم که مانی بصورتگری ز ری سوی چین شد به پیغمبری . نظامی . چندین هزار سکه به پیغمبری زدند اول بنام آدم و خاتم بمصطفی . سعدی . ◄ فرستادگی . پیام آوری . قاصدی : هماناکز ایران یکی لشکری . سوی ما بیامد به پیغمبری . فردوسی . کزین پس بیائی به پیغمبری ترا خاک داند که اسکندری . فردوسی . چو آن پاسخ نامه گشت اسپری زنی بود گویا به پیغمبری . فردوسی . شوم پیش دژبان به پیغمبری نمایم بدو مهر و انگشتری . فردوسی . به پیغمبری رنج بردم بسی نپرسید از این باره از من کسی . فردوسی .

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی