پیکارگر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پیکارگر. [ پ َ / پ ِ گ َ ] (ص مرکب ) پیکارکننده . پیکارجوی . (آنندراج ). مبارز. جنگی : چنین پاسخ آورد پیکارگر که ای پهلوانان با نام و فر. فردوسی . که پیکارگرْشان سپهبد شده ست به رزم اندرون دستشان بد شده ست . فردوسی .