چارکن

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

چارکن . [ ک ِ ] (ص مرکب ) چرکین . شوخگین : هم از اینسان بعید خواهی رفت شوخگن جبه چارکن دستار. مسعودسعد.