چامه سرای
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
چامه سرای . [ م َ / م ِ س َ ] (نف مرکب ) شعرگوی . شاعر. غزل سرای . تصنیف ساز. آنکه سخن منظوم گوید و کلام موزون و مقفی برشته ٔ نظم کشد. ◄ آوازخوان . خواننده ٔ شعر و غزل در آهنگ موسیقی . کسی که موسیقی داند و خواندن شعر و سرود را در دستگاههای موسیقی داند. رجوع به چامه سرا شود.