چاه سر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
چاه سر. [ س َ ] (اِ مرکب ) چاه . چاهسار : منیژه بیامد بدان چاه سر دوان، خوردنیها گرفته ببر. فردوسی . از آن چاه سر با دلی پر ز درد دویدم بنزد تو ای نیکمرد. فردوسی . ◄ سرچاه . لب چاه . دهانه ٔ چاه . ◄ گودالی عمیق . گودی ژرف .