چراغ بادی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
چراغ بادی . [ چ َ / چ ِ غ ِ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) چراغی که در جای بدون سقف روشن کنند و برای اینکه از باد خاموش نشود محفظه ای برای آن تعبیه کنند. چراغی که از باد خاموش نشود. فانوس . چراغ توری . نوعی چراغ نفتی دارای فتیله و لامپ که ساختمان مخصوص دارد و از باد خاموش نمیشود.