چرخ پیمای
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
چرخ پیمای . [ چ َپ َ / پ ِ ] (نف مرکب ) عرش پیمای . فلک پیمای . آنکه بر مدار فلک سیر کند، همچون ستارگان و کرات : همین تار و روشن شتابندگان همین چرخ پیمای تابندگان . اسدی . ◄ آنکه بسوی آسمانها و افلاک اوج گیرد و پرواز کند. رجوع به چرخ پیمایی شود.