چمن آرای
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
چمن آرای . [ چ َ م َ ] (نف مرکب ) باغبان . (آنندراج ). آرایش کننده و زینت دهنده ٔ باغ . (ناظم الاطباء). آنکس که گلها و درختهای باغ و گلستان را آرایش و پیرایش کند. چمن پیرای . چمن طراز. چمن ساز : من اگر خوبم اگر بد چمن آرایی هست که از آن دست که میپروردم میرویم . حافظ. جان فدای دهنش باد که در باغ نظر چمن آرای جهان خوشتر ازین غنچه نبست . حافظ. رجوع به چمن پیرای و چمن طراز و چمن سازشود. ◄ کنایه از گل و سبزه و آنچه مایه ٔآرایش باغ و بستان است : هر گل نو که شد چمن آرای اثر رنگ و بوی صحبت اوست . حافظ.