چوبان

چوبان . (اِ) چوپان . شبان . راعی . شبان و گله بان و محافظ وحارس گوسپندان و اسبان . (ناظم الاطباء) : به چوبان بفرمود تا هرچه بود فسیله بیارد بکردار دود. فردوسی . گله دار و چوبان همه کشته شد سر بخت ایرانیان گشته شد. فردوسی . چو از روز یک ساعت اندرگذشت بیامد بدرگاه چوبان ز دشت . فردوسی . رجوع به چوپان و شبان شود.