کاب
/vâže/
لغتنامه دهخدا (نسخه SQL)
کاب . (اِ) پیاله ای است دراز هشت پهلو. ◄ لاف . ◄ گاو. (ناظم الاطباء).
کاب . (انگلیسی، اِ) نوعی از درشکه ٔ یک اسبه که دو چرخ دارد. نخست در انگلستان آن را ساخته اند. محل نشستن راننده در عقب درشکه در جائی بلند تعبیه شده است .
کاب . (اِخ ) شهری وسط است (از روم ) [ آسیای صغیر ] و هوایش سرد است واز اقلیم پنجم است . حقوق دیوانیش بیست و دو هزار و صد دینار است . (نزهةالقلوب المقالة الثالثه ص ٩٨).