کاج
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(اِ.) درختی است با برگهای سوزنی که چون یک دفعه نمیریزند، همیشه سبز به نظر میآیند. از ساقه آن شیرابهای تراوش میکند که در مجاورت هوا سخت میشود. کاژ، ناژ، نوژ، ناج هم گفته شده.
(ص.) دوبین، لوچ. کاچ، کاژ، کوچ هم گفته شدهاست.
(اِ.) پشت گردنی، سیلی.