کاربون
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کاربون . [ ب ُ ] (فرانسوی، اِ) رجوع به کاربن شود.
کاربون . [ ب ُ ] (اِخ ) فرانسوا ژوزف . یاغی و فتنه انگیز فرانسوی متولد در پاریس به سال ١٧٥٦ که به سال ١٨٠١ م . اعدام گردید.
کاربون . [ ب ُ ] (اِخ ) حاکم نشین کانتن «کارون علیا» از ناحیه ٔ «تولوز» در ساحل «کارون ». سکنه ٢٢٥٠ تن . راه آهن دارد.