کارطلب

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

کارطلب . [ طَ ل َ ] (نف مرکب ) کنایه از شجاع و بهادر. (غیاث ) (آنندراج ). کسی که در جستجو و تلاش کار باشد. (ناظم الاطباء). کارجو. کارخواه .