کارگزار

کارگزار. [ گ ُ ] (نف مرکب، اِ مرکب ) عامل . ج، کارگزاران : و کتبه و کارگزاران را امور متفاوت بود بعضی محظوظ و بهرمند و جمعی محروم و مستمند میماندند. (جهانگشای جوینی ). بسیار میفرمودند کارگزار رونده ٔ این راه نیاز و مسکنت و علو همت است . (انیس الطالبین بخاری ص ١٢٤). کارگزاران و قاصدان سلاطین روزگار بسیار بگرمینه میگذرند. (انیس الطالبین بخاری ص ١٥٤). فرمودند بزرگ صفتی است محبت، کارگزار راه حق همین است . (انیس الطالبین بخاری ص ١٥٦). ◄ شغلی در وزارت خارجه ٔ قدیم . ◄ کسی که کارهای بانک را در شهر دیگری انجام میدهد. و رجوع به کارگذار شود.