کاسف الوجه

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

کاسف الوجه . [ س ِفُل ْ وَج ْه ْ ] (ع ص مرکب ) رجل کاسف الوجه ؛ مرد ترش روی . (منتهی الارب ) (آنندراج ). عابس . (اقرب الموارد).