کاه ربای
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کاه ربای . [ رُ ] (اِ مرکب ) رباینده ٔ کاه . کاهربا. کهربا. جذب کننده و بسوی خود کشنده ٔ قطعات کاه و خاشاک سبک : تا چو بیجاده نباشد به نکورنگی سنگ تا چو یاقوت نباشد به بها کاه ربای . فرخی . چهره ٔ کاهربای در فراق رخساره ٔ کاه زرد مانده است . (سندبادنامه ).