کاهگل
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(گِ) (اِمر.) مخلوط کاه و گل که برای اندودن بام و دیوار به کار برند.<br>
فرهنگ فارسی معین
(گِ) (اِمر.) مخلوط کاه و گل که برای اندودن بام و دیوار به کار برند.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کاه گل . [ گ ِ ] (اِ مرکب ) گل بکاه آمیخته که دیوار وبام را بدان اندایند. (یادداشت مؤلف ) : چون سیل خراب کرد بنیاد دیوار چه کاهگل چه پولاد. نظامی .
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی