کاوش
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(وُ) (اِمص.) جستجو، تفحص.<br>
فرهنگ فارسی معین
(وُ) (اِمص.) جستجو، تفحص.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کاوش . [ وِ ] (اِمص ) کاویدن . حفر. کندگی . نقب . ◄ تفتیش وتجسس و تفحص . ◄ غور و تفکر و تأمل . (ناظم الاطباء). ◄ نفوذ. تأثیر : پرستیدن داور افزون کنید ز دل کاوش دیو بیرون کنید. فردوسی . ◄ (اصطلاح باستانشناسی ) حفاری در خرابه های بناهای تاریخی و مطالعه در آثاری که از صنایع و فرهنگ مردمان روزگاران پیش بدست می آید.