کاچک

کاچک . [ چ َ ] (اِ) تارک سر را گویند که فرق سر و میان سر باشد. (برهان ) : زخم خوردن بکاچک اندر رزم خوشتر از طعنه ٔ عدو صدبار. عزیز مشتملی (فرهنگ نظام ). ◄ (اِ مصغر) مصغر کاچه که زنخ باشد. (آنندراج ) : کاچک و ریشک و ثناخوانی کبرک و عجبک و سخندانی . سنائی (از جهانگیری ).